

بسمه تعالى شخصى براى دختر خواهرش و فرزندش مجلس شيرينىخورى ترتيب داده. در ضمن، مادر دختر و خواهر بزرگ دختر رفته از او اجازۀ عقد گرفته. خود اين شخص را از طرف خود، وكيل براى عقد كرده و بعد از فاصلۀ دو روز در حوزۀ قم عقد بسته گرديده و بعد، خود اين شخص مسافرت سوريه نموده، مدتى در آنجا توقف نموده و بعد از مدت دو ماه نامه فرستاده كه عقد جارى شده. بعد از اينكه شش ماه در قم و شش ماه در مشهد بوده آمده و خواهش عروسى نموده و دختر، خودش با دو خواهرش و يك زن ديگر لباس عروسى خريدند و خودِ شخص پول داد و بعد عروسى بزرگ ـ اطعام چهل پنجاه نفر ـ صورت گرفت و بعداً يك فرزندى هم در بيمارستان دكتر مصدق به دنيا آورده. بعد از مدت دو سال حالا مىگويد كه من اجازۀ عقد را نداده بودم و اجباراً عقد بسته گرديده. آيا اين عقد درست است يا نه؟ و حالا كه از شوهر خود تمكين نمىكند، مستحق نفقه مىباشد يا اينكه در حكم نشوز قرار مىگيرد؟ واضح فرماييد.
۱. بسمه تعالى، عقد، محكوم به صحت است و در فرض عدم تمكين، حكم نشوز مترتب است.