

بسمه تعالى 7 / 1 / 1361 حضور محترم حضرت آيت الله العظمى امام خمينى، رهبر انقلاب اسلامى ايران و تسكيندهنده و نشانه و نمايندۀ امام زمان (عج) و نايب برحق او رهبر عزيز انقلاب و بتشكن عصر.
در اين موقعيت حساس كه رزمندگان جان بر كف انقلابمان ايثارگرانه در جبهههاى حق عليه باطل به پيكار با مزدوران بعث و امريكاى جهانخوار و عوامل خارجى آن در مرزهاى سرزمينمان بهخاطر خدا و جمهورى اسلامى مبارزۀ بىامان دارند و همينطور برادران پاسدار و بسيج عزيزمان با عوامل داخلى و ستون پنجم در داخل كشورمان با اين جغدهايى كه در دل سياه شب قصد ايجاد دلهره و تهديد و وحشت را دارند به مبارزه پرداخته و همچنان دليرانه با ايثار خون خود در تلاش و مجاهدت هستند، من هم مانند ديگر جوانان مسلمان و مبارز ايران دوست دارم كه از اين زندان جسم راهى پيدا كنم و در صف ديگر برادران عزيز و با آنها عليه باطل به مبارزه بپردازم. دوست دارم مانند برادران بسيج در دل سياه شب به پاسدارى از خون شهيدانمان بپردازم و دليرانه در مرزهاى اسلام عليه بيگانگان و از خدا بىخبران به مبارزه بپردازم، ولى افسوس و صد افسوس كه در اين راه تنها يك سد وجود دارد و آن پدر ومادر عزيزم هستند كه راضى نيستند يك لحظه از آنها دور شوم و در لباس عزيز پاسدارى و بسيجى به اسلام و راه خدا خدمت كنم و هماكنون از شما نويد دهنده پيروزى تقاضا مىكنم سريعاً بفرماييد كه چارۀ من چيست؟ بايد چه كار كنم؟ آيا حرف پدر و مادرم را اطاعت كنم و خودم قطره قطره چون شمع در حال سوختن بسوزم و نابود شوم؟ خدايا همه چيز را هم اكنون در اين نامه بيان كردم و هم اكنون از رهبر عزيزم تقاضاى عاجزانه دارم كه راه را در اين زمينه روشن بفرمايند و ديگر نكتهاى باقى نمىماند، مگر اينكه امام عزيزم هرچه زودتر به اين سؤال من پاسخ بدهند.
۱. بسمه تعالى، اگر رفتن به جبهه يا عضويت در سپاه و بسيج بر شما لازم و متعيّن نشده و موجب اذيت پدر و مادر شما است، مراعات حال ايشان را بكنيد.