بسمه تعالى در بلاد كشمير مرسوم است كه براى ازدواج يك ورقه به نام وكالت‌نامه مى‌نويسند و بر آن اسم ناكح و منكوحه و وجه مهريه و اسم وكيل عقد را درج مى‌كنند و از منكوحه و ناكح امضا مى‌گيرند و چند شاهد امضا نموده، سپس نزد وكيل مى‌برند و او صيغۀ عقد را جارى مى‌كند. بنابر آن در يك معامله، در وكالت‌نامۀ آن وجه مهريه مثلاً يكهزار و چهارصد و يك روپيه نوشته شد و براى شهود و منكوحه چهارده هزار و يك روپيه خوانده شد. و چون منكوحه سواد نداشت، مهريۀ مقرّره را كه به زبان شنيده امضا مى‌كند. وكيل هم صيغه را از روى نوشته كه كمتر از مقرّره لسانى بوده جارى مى‌كند. چون دختر از اين ماجرا مطلع مى‌شود، از ازدواج مُنكر مى‌شود. بيان فرماييد: در همچو معامله‌اى شرعاً تكليف چه خواهد بود؟ آيا صيغه عقد صحيح خواهد بود يا خير؟ آيا اين دختر احتياج به طلاق دارد يا خير؟ بيّنوا توجروا
۱. بسمه تعالى، عقد صحيح است و اگر مهر مورد توافق طرفين نبوده و زن آن را اجازه نكند، مهرالمثل ثابت مى‌شود.