

بسمه تعالى 4 / 4 / 1361 محضر مبارك حضرت امام خمينى اگر در هنگام اجراى عقد، به قصد محرم شدن، ايجاب را زن به قصد محرم شدن (بنا به اعتراف خودش)، و قبول را مرد، بخواند و هر دو با قرائت صحيح صيغۀ عقد دائم را با مهريۀ معين از روى رسالۀ حضرت امام خمينى بخوانند و سپس با هم روابط زناشويى و آميزش جنسى برقرار نمايند و بعد از چندين ماه، زن تقاضاى طلاق نمايد و به هنگام تقاضاى طلاق، زن اعتراف نمايد كه عقد را به قصد محرم شدن به زوج جارى نموده و به عقد دائم شرعى با مهريه معين با هم زن و شوهر شدهاند و از آنجا كه مرد حاضر به طلاق نمىشود، زن بعد از آنكه مطمئن مىشود كه مرد او را طلاق نمىدهد، اول حاضر بشود كه با زوج به زندگى ادامه دهد، ولى بعد از مدتى دوباره (حدود يك ماه ديگر) اظهار بدارد كه وى ـ يعنى زن ـ به هنگام جارى نمودن عقد، قصد انشا و معناى كلمات را نمىدانسته و به همين بهانه تقاضاى ابطال عقد را بنمايد و اين راه را وسيله براى جدايى از زوج قرار دهد، آيا اين ادعاى زوجه (زن) همچون عمل يك زن نيست كه بعد از «بله» بگويد «نه» و آن وقت تقاضاى ابطال عقد نمايد؟
حكم شرع اسلام و فتواى حضرت امام خمينى در اين مورد چيست؟ آيا مىشود عقد مذكور را باطل اعلام نمود؟ و آيا عقد به قوت اوليه خود باقى است و عقد صحيح است؟
۱. بسمه تعالى، در فرض سؤال عقد محكوم به صحت است و اگر نزاعى در بين است به محاكم صالحه مراجعه شود.