

بسمه تعالى 11 / 4 / 1361 پيشگاه رهبر عظيم الشأن، امام امت (امام خمينى)، دام طول عمره پس از عرض سلام، بانويى از 15 سال قبل مطلقه شده و دادگاه حمايت از خانواده صلاحيت تربيت بچهها را به عهده حقير گذاشت كه به لطف خدا تعليم و تربيت آنها مطابق اصول احكام اسلامى انجام گرفت، تا اينكه فرزندم اسفند گذشته، دستور امام عظيم الشأن را شنيد كه جوانها بايد بر عليه كفر بسيج شوند؛ لذا كلاس درس را گذاشت و به جبهه رفت. 4 فروردين به آرزوى خودش ـ درجۀ شهادت ـ در فتحالمبين ـ رقابيه ـ نائل آمد و در قبرستان عنايتآباد آباده، جنازۀ شهيد ـ به دستور خودم ـ در محلى كه قبلاً براى خانوادگى تهيه شده بود و به نام حسينيه هست، كنار پنج شهيد از فاميل اينجانب با تشريفات رسمى به خاك سپرده شد.
مادر مطلّقه و يك نفر ديگر كه هيچگونه سمتى به شهيد ندارد ـ به عنوان دوست ـ مىگويند كه بايد جنازه نبش و به شيراز، حمل شود. چون وصيتنامه نداشتند وصيتنامهاى جعلى ـ كه كاملاً مغايرت دارد با امضاى بچه و خط دفاتر ـ درست كرده و مدعى است كه بايد نبش قبر كنند. ـ با اينكه مىدانيم نبش قبر، به خصوص قبر شهدا حرام است. ـ كليۀ علماى شيراز و جامعۀ روحانيت آباده نيز با اين كار مخالفت مىكنند، ولى آن فرد و مادر مطلقه، كه عنوان مادر شهيد را دارد از موقعيت استفاده مىكنند و مرتب در صدد نبش قبر هستند. (با اينكه وصيتنامه به نظر بنده و كليۀ علما، مشكوك به جعل است). آيا نبش قبر جايز است؟
آيا پدر شهيد بيش از اين بايد صبر كند كه مرتب جسارت به ساحت مقدس جنازه شهيد شود؟! خواهشمندم فدوى را يارى كنيد و دستور فرماييد كه سپاه آباده و ژاندارمرى آباده جلوى اينگونه اعمال زشت را بگيرند و قاطعتر اقدام نمايند.
۱. بسمه تعالى، بر فرض كه وصيتنامه درست باشد، با فرض گذشتن مدتى از دفن شهيد و احتمال متلاشى شدن جسد، نبش قبر جايز نيست و اقدامات قانونى دراينباره با مسئولين مربوطه است.