بسمه تعالى 11 / 1 / 1362 حضور مبارك حضرت مستطاب، آيت الله العظمى، امام خمينى، أدام الله بقائه با تقديم سلام و تمناى سلامتى و طول عمر براى آن يگانه رهبر عظيم الشأن و مرجع اعلى از درگاه قادر يكتا، استفتائاً مسئلت مى‌شود، يك زن و شوهرى كه مصلحت خود را در جدايى از يكديگر مى‌ديدند و عازم بر افتراق بودند، دربارۀ طفلى كه بين آن‌ها به وجود آمده بود، پدر طفل مصلحت ديد كه او را نزد مادر بگذارد. مادر هم قبول كرد، به شرط آن‌كه پدر شرعاً ملتزم شود كه براى هميشه ـ تا حد بلوغ ـ نزد او باشد و بدون رضايتش از او گرفته نشود. پدر هم قبول كرد و براى تنجيز اين امر، شرط مذكور را به عنوان شرط ضمن العقد، در يك عقد شرعى لازمى، كه بين زوج و وكيل زوجه اجرا و منعقد گرديد، تضمين و منجز نمودند. سپس صيغۀ طلاق شرعى زوجه اجرا گرديد. الحال پس از انقضاى عدۀ طلاق، پدر پشيمان شده و مى‌خواهد طفلش را از مادر بگيرد. آيا بدون رضايت مادر اين كار جايز است يا نه؟ متمنى است نظر انور خود را در اين باره بيان فرماييد. اطال الله بقائكم
۱. بسمه تعالى، اگر در ضمن عقد لازمى شرط كرده‌اند كه تا زمان بلوغ، طفل از مادر گرفته نشود، شرط نافذ است و نبايد بگيرند.