بسمه تعالى شوهرم با شهادتش مرا با كودكى 9 ماهه، تنها گذاشت الآن فرزندم يك سال و سه ماه دارد و من با پسرم، در خانۀ پدريم زندگى مى‌كنيم. نكته‌اى كه خواستم خدمتتان عرض كنم و مشكل اساسى من است اين‌كه دادگاه قيموميت پسرم را به من نداده است؛ به دليل اين‌كه جد پدرى او زنده است، با وجودى كه خيلى پير است و از لحاظ اخلاقى نيز، صلاحيت تربيت او را ندارد و دادگاه گفته كه اگر ازدواج كنم، قانوناً نمى‌توانم فرزندم را نگهدارى كنم و بايد از او جدا شوم، در حالى كه نمى‌توانم دورى پسرم را، يك لحظه تحمل كنم. از طرفى، بعد از عده دو، سه خواستگار برايم آمده كه پاسدار بوده‌اند. ولى به خاطر اين‌كه مبادا از پسرم جدا شوم، به آن‌ها جواب رد داده‌ام و از طرف ديگر نيز، احساس مى‌كنم كه نمى‌توانم به اين وضع ادامه دهم و بايد ازدواج كنم. اما مى‌ترسم كه فرزندم را از من بگيرند و بارها خانواده پدريش اظهار كرده‌اند كه اگر ازدواج كنم او را از من خواهند گرفت و مشكل ديگرى كه دارم حرف‌ها و تهمت‌هاى مردم است، كه اغلب پشت سر بيوه زنان جوانى كه ازدواج مى‌كنند، مى‌زنند. با وجود اين مشكلات، آيا وظيفۀ شرعى من ايجاب مى‌كند ازدواج كنم يا نه؟
و آيا چاره‌اى هست كه در صورت ازدواج، سرپرستى فرزندم را نيز به عهده بگيرم، يا اين‌كه بايد فراق فرزند را بكشم، يا سوز تنهايى را؟ حالا از شما امام امت ـ كه از همه كس بهتر و دلسوزتر نسبت به ما خانوادۀ شهدا هستيد ـ تقاضاى كمك مى‌كنم.
اميدوارم كه خداوند سايه شما را از سر اسلام و مسلمين كوتاه ننمايد.
خدايا، خدايا، تا انقلاب مهدى، خمينى را نگهدار
۱. بسمه تعالى، شما ازدواج كنيد و پسر خود را به خدا بسپاريد. و جد پدرى حق ندارد پسر را تا زمان بلوغ از شما بگيرد.