بسمه تعالى 1. با توجه به اين‌كه حضرت امام، مدّ ظله، در بلاد كبيره مسافرت بيش از بيست و دو كيلومتر را باعث قصر نماز و روزه مى‌داند؛ تكليف شخصى كه تا محل كارش اين مقدار طى نكرده، ولى بعد از محل كار همه روزه يك روز بيشتر از بيست و دو كيلومتر و يك روز كمتر از بيست و دو كيلومتر مسافرت مى‌كند؛ چيست؟ ضمناً، هنگام برگشتن از اين مسافرت كه نماز قصر بوده و هنوز به خانه مراجعت نكرده حكمش چيست؟
2. اگر كسى بيشتر از بيست و دو كيلومتر در بلاد كبيره مسافرت كرده و آن‌جا قطعاً نمازش قصر است آيا به سبب نماز جماعت ـ هماهنگى با ديگران ـ مى‌تواند نماز قضاى چهار ركعتى بخواند يا خير؟ با توجه به اين‌كه مسائل را از اعلم به غير اعلم نمى‌توان عدول كرد آيا راه چارۀ ديگرى هست؟
۱. بسمه تعالى، اگر در وقت حركت از محل سكونت، قصد دارد كه بعد از محل كارش هم مقدارى طى كند كه مجموع 5/22 كيلومتر يا بيشتر است؛ حكم مسافر دارد.
۲. بسمه تعالى، مى‌تواند نماز قضاى چهار ركعتى به‌جا آورد. و مسأله مورد رجوع به غير نيست.