

بسمه تعالى 7 / 12 / 1361 محضر مقدس حضرت آيت الله العظمى امام خمينى مدّ ظله محترماً معروض مىدارد: والد اينجانب سال 1400 هجرى براى تبليغات ايّام عاشورا به حيدرآباد هندوستان مسافرت مىنمايند و در دهم ماه صفر 1400 مطابق با 8 / 10 / 1358 شمسى به رحمت حق واصل شده و از فيض بزرگ اجر هجرت در راه خدا و رسول او بهرهمند مىگردند و طبق خواست فرزندان جنازه ايشان را به ايران حمل نموده و روز اربعين بعد از 10 روز با حضور چندين تن از معمّمين و سادات و بنى اعمام كه اطلاع بر مسائل ويژه دفن از آقايان مورد انتظار اينجانب و اهالى و مردم بودند به بهانه متلاشى شدن بدن چنانچه از صندوق بيرون آورند كه جنس آن هم نوعى فلز و شايد آهن سفيد بوده با شكافتن قسمت بالاى صورت و شناسايى جسد با همان وضع يكى از بنى اعمام معمّم دستور مىدهد كه جنازه را دفن نماييد و بدن دفن مىشود و چون اينجانب در شرايط غير عادى از لحاظ روحى به دليل تحمل حادثه مولمه فوت مرحوم والد بهسر مىبردم نتوانستم متوجه قضيه شوم و در آن شرايط اعتماد كامل به صحت كار آقايان داشتم ولى بعد از دفن اقوام و خويشان ناراحت شده و اظهار داشتند بدن را بايست از صندوق بيرون آورده باشند و در نتيجه اختلاف كلمه پيشآمد و ما در مقابل عمل انجام شده قرار گرفتيم و چون جناب آقاى صدرى از روحانيون شهرستان يزد در مجلس ترحيم گفتند در زمان قديم بزرگان را در همان صندوق حمل بدن به خاك مىسپردند ما از لحاظ روحى آرام گرفتيم اكنون كه نزديك به سه سال مىگذرد با تذكر مجدد اقوام و اظهار تأثر آنها بر آن مرا نيز متأثر و دچار حسرت و حيرت كردهاند و مىخواهند بدانند كه آنچه انجام شده صحيح بوده است يا نه؟
ضمناً همسر ايشان نقل مىكند كه ايشان وصيت كردند كه در همين محلى كه الآن ايشان را دفن كردهايم دفن شوند ولى وصيتنامهاى دارند كه در آن نوشته مرا نزد قبر اخوىها دفن نماييد. سؤال اين است كه تكليف ما در حال حاضر چيست؟
۱. بسمه تعالى، در مفروض سؤال چيزى بر شما نيست و نبايد نبش قبر نمايند.