

بسمه تعالى 25 / 11 / 1361 خدمت امام عزيز و رهبر عالىقدر سلام عرض مىكنم و دست شما را از راه دور مىبوسم. امام عزيزم! آقاجان، نمىدانى چقدر مشتاق زيارتت هستم ولى حيف كه تا كنون موفّق نشدهام؛ دعايم كن كه ان شاء الله زيارتت نصيبم شود. امام عزيزم! سؤالى برايم پيش آمده كه از شما خواهش و تقاضا مىكنم جواب مرا با خط خودت بنويس و خواهش مىكنم اى امام بزرگ يك جمله مرا پند بنويس.
من در يك ده زندگى مىكنم و يكى از كاركنان آموزش و پرورش هستم، ده ما يك مسجد هم دارد، چون شما امر فرمودهايد كه بايد در مساجد برويم و نماز بخوانيم مىروم؛ ولى من هر وقت براى نماز و يا هر برنامهاى به مسجد مىروم، ناخودآگاه هر چقدر هم حواسم را جمع مىكنم، كارى مىكنم يا حركتى از من سر مىدهد كه همان (ريا) است. حال مىخواهم از شما بپرسم ـ مدتى است كه ديگر در اكثر برنامهها و همچنين نماز، به مسجد نمىروم ـ نظر گرامى شما چيست؟ آيا به مسجد بروم يا نه؟ و اگر بروم و حركتى كه همان ريا باشد از من سر بزند، اشكال دارد يا نه؟
خواهش و تقاضاى عاجزانهام از امام بزرگوار و حامى مستضعفان اين است كه جواب مرا با خط خودت بنويسى.
۱. بسمه تعالى، شما به مسجد برويد و ريا نكنيد و مقصود از ريا اين است كه عمل را براى خوشآمد و تعريف مردم بكنيد و چنانچه عمل را براى خدا انجام دهيد و در قلب شما وساوسى ايجاد شود مانع ندارد و ريا نيست و بايد از وسوسه اجتناب كنيد.