

بسمه تعالى خدمت پدر عزيزم، آيت الله خمينى پس از عرض سلام و آرزوى سلامتى شما از درگاه ايزد يكتا؛ مسألهاى بود كه مىخواستم خدمت آن پدر عزيز، عرض كنم و آن اينكه من دخترى 18 ساله هستم، كه مدت هشت ماه است خانوادهام به يكى از افراد فاميل، قول ازدواج مرا دادهاند و اينها بارها آمدهاند و گفتهاند كه اجازه بدهيد صيغه بخوانيم، تا اينها محرم باشند و بتوانند با هم حرف بزنند. اما خانوادۀ من ـ با اينكه تحصيلكردهاند ـ قبول نمىكنند و مىگويند: اگر پسر مىخواهد، بيايد و برود، ولى ما نمىگذاريم صيغه بخوانيد. و من، خود حاضر نيستم و مىگويم كه گناه دارد. و ديگر آنكه خانوادۀ پسر مىگويند: در شرايط فعلى عقد كردن رسم ما نيست، وگرنه عقد مىكرديم. و خود پسر مىگويد: من بايد در بارۀ زندگى آينده خودم حرف بزنم. ولى خانواده اجازه نمىدهند، و با اينكه مىگويند: بيايد و برود ولى مىگويند صيغه نه، به من هم مىگويند: تو اصلاً جلو نيا.
خواهشمندم تكليف مرا مشخص كنيد. آيا مىشود بدون اجازۀ پدر و مادر، صيغۀ محرميت براى يك مدت معيّن، با شرايط معيّن بخوانيم يا نه؟ و اگر ممكن است، بگوييد كه از نظر شرعى ما دو نفر چه كار كنيم كه گناهى ـ از نظر نگاه ـ مرتكب نشويم و اشكال نداشته باشد؟
۱. بسمه تعالى، بدون عقد بر يكديگر، محرم نيستند و عقد بايد با اجازۀ پدر دختر باشد.