

بسمه تعالى 12 / 11 / 1361 حضور مبارك حضرت امام خمينى، دامت بركاته پس از عرض سلام و آرزوى دستبوسى حضرتعالى، به عرض آن بزرگوار مىرساند كه اينجانب فردى هستم از يك خانواده مستضعف و تقريباً روستايى. پدرم كارگر و مادر خانهدار مىباشند و كلاً داراى هفت فرزند هستند كه تنها فرزند ذكور خانواده هم، حقير مىباشم و از شش تن خواهران فقط يكى از آنها شوهر كرده و بقيه در خانه هستند. خانوادۀ پدرى در بخشى از توابع آبادۀ شيراز به نام ابرقو زندگى مىكنند و بنده هم حدود دو سال است در سپاه پاسداران انقلاب اسلامى آباده افتخار خدمت دارم. حقير 21 ساله و داراى عيال و يك فرزند پسر هستم كه اين هم بنا به مصلحت خداى تبارك و تعالى از نظر جسمى و ذهنى عقب افتاده است. بنده هم تا به حال توفيق شركت در جبهۀ جنگ را نداشتم، ولى اخيراً توانستم رضايت مسئولين را جهت شركت در جبهه جلب كنم. وقتى جهت خداحافظى به ابرقو خدمت پدر و مادر رفتم، پدر و مادر و خواهرها سر به گريه برداشته و مثل جوان مردهها گريه و زارى مىكردند. با اينكه خانواده از عِرق مذهبى برخوردار است و پدرم خادم مسجد صاحب الزمان (عج) ابرقو نيز مىباشد، از جبهه رفتن اينجانب جلوگيرى مىكردند.
پدر و مادر مىگفتند هر كمكى باشد حاضريم، ولى پير و كور شدهايم و يك پسر داريم نمىگذاريم به جبهه برود و هرچه خواستم آنها را متقاعد كنم نتوانستم، و اظهار مىداشتند در صورتى كه بروى از دستت راضى نبوده و خودكشى مىكنيم و اظهار مىداشتند اگر شب دلمان درد گرفت يا خواستيم بميريم؛ دخترها بروند در خانۀ مردم كمك بطلبند؟ و از اين قبيل و غيره...
لذا حقير در تشخيص مسئوليت شرعى عاجز ماندهام؛ استدعا دارم در مورد اينكه تكليف بنده به عنوان يك مسلمان در اين زمان چيست و مسئوليت شرعى كدام است، امام عزيز به دست مبارك ـ كه آرزوى بوسيدنش را دارم ـ مرقومهاى مرحمت فرمايند.
والسلام عليكم و رحمة الله وبركاته
۱. بسمه تعالى، به مراكز اعزام نيرو به جبهه مراجعه كنيد، اگر حضور شما را در جبهه ضرورى نديدند، لازم نيست برويد.