

بسمه تعالى اينجانب مربى بهداشت يكى از دبستانهاى اصفهان مدت چهار سال است كه در استخدام آموزش و پرورش هستم. از سه سال پيش مىخواستم كار خود را رها كنم؛ ولى در آن وضع (دورۀ طاغوت) وجود خود را در مدرسه لازم مىدانستم. ساعت كار ما 40 ساعت در هفته مىباشد و چون عدهاى از ما مربيان بهداشت كارمان را مفيد نمىدانستيم، يعنى در مقابل حقوقى كه از دولت مىگرفتيم و همچنين هفتهاى 40 ساعت عمر ما كه بيهوده مىگذشت احساس مثمر بودن نمىكرديم، نامهاى به وزارت آموزش و پرورش نوشتيم و خواستيم كه ما هم بتوانيم تدريس كنيم. جواب نامه اين بود كه مربيان بهداشت در صورتى كه واجد شرايط باشند مىتوانند تدريس كنند؛ اما با عدهاى از ما كه واجد شرايط نبوديم و علاقه زيادى به تدريس داشتيم و همچنين قادر به كار بوديم و هم مسئوليتى در مقابل دانشآموزان حس كرديم موافقت نكردند.
بنابراين كار خود را مفيد نمىدانم زيرا در وضع موجود چنين حس مىكنم كه وجود ما وقتى لازم است كه تمام خانوادههاى بچهها از نظر اقتصادى وضع خوبى داشته باشند و همچنين امكاناتى داشته باشند. حال نمىدانم كار خود را رها كنم يا نه؟ آيا حقوقى كه مىگيرم از لحاظ شرعى اشكال دارد يا نه؟ لطفاً مرا راهنمايى كنيد.
والسلام عليكم ورحمة الله وبركاته
۱. بسمه تعالى، اگر كارى را كه براى آن استخدام شدهايد تماماً انجام مىدهيد، گرفتن حقوق آن اشكال ندارد.