

بسمه تعالى 11 / 10 / 1361 سلام عليكم ورحمة الله وبركاته، اميدوارم كه در پناه خداوند يكتا بوده باشيد و سلامتى شما را از خداوند يكتا خواستارم اينجانب جوانى 23 ساله هستم كه احتياج به كمك فكرى دارم و از لحاظ روحى در عذاب مىباشم. خواهشمندم اگر چه وقت گرانقدرتان را مىگيرم، ولى براى رضاى خداوند يكتا نامه را تماماً بخوانيد و لطف فرموده ما را از دعاى خيرتان محروم نگردانيد.
بارى برادر بنده، در تاريخ 20 / 1 / 1361 ازدواج كرد و در تاريخ 28 / 1 / 1361 داوطلبانه به جبهۀ جنگ اعزام گرديد و در تاريخ 10 / 2 / 1361 در جادۀ اهواز ـ خرمشهر در عمليات بيت المقدس شهد شهادت را نوشيد. من هم پس از بازگشت از جبهه، به علت ضعف پدر و پيرى او، برخلاف خواستۀ خويش، در مغازۀ خواروبار فروشى پدرم مشغول كار شدم و بنا به وصيت برادرم پس از پنج ماه كه از شهادتش گذشت، با همسر ايشان ازدواج كردم و از زندگى راضى هستم؛ ولى علاقه دارم كه به سپاه بروم تا ساخته شوم و از لحاظ روحى آرامش پيدا كنم و يا بار ديگر به جبهه بروم.
وظيفۀ من چيست؟ چون به برادرم قول دادهام راهش را ادامه دهم.
لازم به توضيح است اينكه گفتم از لحاظ روحى در عذاب مىباشم، دليل ديگرى هم دارد. و آن اين است كه چون بعضى از اجناس كم است، اگر بخواهم به هركس كه مىخواهد بدهم، به دست كسانى مىرسد كه مىروند كنار خيابان و يا به دكهداران گرانتر مىفروشند و به اشخاصى كه ما مىشناسيم و احتياج دارند نمىرسد و اگر بخواهيم كه فقط به آنها كه احتياج دارند بدهيم، بايد مرتكب گناه شده و دروغ بگويم، يعنى بگويم نداريم، درحالى كه داريم. حال كدام كار از نظر شرعى و وجدانى بهتر مىباشد؟
و البته اين را بگويم كه اين مغازه صد در صد مورد تأييد همۀ مشتريان و اعضاى شوراى محل مىباشد. فقط چون مجبور مىشوم در روز چندين دروغ بگويم، در عذاب وجدان مىباشم و وجدانم راضى نمىشود كه برادرانمان با آن همه مشكلات خانوادگى به جبهه بروند و من كه مىتوانم و خدمت سربازى هم انجام دادهام و مشكلى هم ندارم، تنها به دليل اينكه پدرم به كمك من احتياج دارد در اينجا بمانم.
من در اينجا بر سر دوراهى قرار گرفتهام و نمىدانم وظيفۀ من طبق موازين شرعى چيست. خواهشمندم مرا راهنمايى فرماييد كه چگونه مىتوان تقوا داشت؟!
۱. بسمه تعالى، نبايد دروغ بگوييد و دربارۀ جبهه بستگى به نياز جبههها دارد و تشخيص آن با مسئولين است.