

بسمه تعالى رهبر ما، نايب امام زمان، به عرض مىرسانم: در موقعى كه نيروى صدام خائن و از خدا بىخبر به شهر ما تجاوز كرد، خانوادۀ فقير و مؤمن اينجانب تحمل حملۀ كفر نداشتند، در اثر حملۀ نيروهاى كافر، خواهر جوانمرگم از پشت بام به زمين خورده، سرش به زمين خورد و ترك برداشت و خون به مغز رسيد. چون كه در كوه بوديم دسترسى به دكتر نداشتيم متحمل دواى عشايرى شديم و در اثر برف و باران به آبدانان آمديم. در 20 / 12 / 1361 باز بر اثر سرما، چرك و خون در مغز ايشان اثر كرد و دو روز به درد آمد و سپس فوت كرد.
مسأله شرعى بدينگونه است: در آن محل يك بارگاهى هست، نام آن پيرمحمد، از نسل جابربن عبدالله انصارى، مىگويند: اطراف آن قبرستان است. ما در آنجا دفنش كرديم؛ اما اين زمين اطرافش معلوم نيست مال چه كسى است. اكثر آن صاحب دارد؛ اما صاحب آن هم معلوم نيست و دور و بر آن بارگاه، روستاييان زيادى هستند كه كشاورزى مىكنند. معلوم نيست اين زمين قبرستان عمومى است يا مال يكنفر. چون كه اين مرحومِ جوانمرگ شده، خواهر و برادرهاى بازماندۀ او هميشه گريان و ناراحت در اثر اين گور غريبى هستند كه خواهرشان دارد. دست به درگاه خدا تا پيروزى اسلام و رفتنمان به دهلران هستيم. پرسيدن مسأله شرعى؛ آيا هنگام رفتن در محل خودمان مىتوانيم بر طبق شرع جنازه را بيرون آوريم و در ميان محل خودمان دفن كنيم؟
۱. بسمه تعالى، اگر كسى از دفن در آن محل منعى نكرده، در فرض مرقوم نبايد قبر را نبش و جسد را از قبر خارج كنيد.