بسمه تعالى شخصى دخترى را با ارتكاز ذهنى بكارت بدون اشتراط در متن عقد به ازدواج درآورده است؛ لكن بناء خارجى متعاقدين بر آن بوده است و بعد از دخول معلوم شده كه قبل از عقد، به گفتۀ زوجه توسط حمل بار سنگين زوال بكارت شده است ولى زوج شك دارد كه توسط حمل بار سلب بكارت شده و يا سبب چيز ديگر است. يعنى در علت شاك است. لذا شب اول زفاف مطلب را به پدر زوجه اطلاع داده، و او گفته: «من براى دخترم مهريه نمى‌خواهم، مطلب مسكوت عنه باشد تا آبرويم ريخته نشود» و با اين حرف زوج ساكت شده و از طرفى هم اطمينان پيدا كرده كه سبب زوال، حمل بار است. در نتيجه نه ماه با هم زندگى كرده‌اند؛ ولى حالا مى‌خواهد طلاق بدهد و ادعا مى‌كند: اين دو علت باعث شد من عقد را فسخ نكنم. همچنين مى‌گويد: «زوجه اگر مى‌دانسته به توسط حمل بار بوده، چرا قبل از عقد به من‌اطلاع نداد تا عقد نكنم».

زوجه هم مى‌گويد: «من درست يقين نداشتم كه بكارتم سلب شده. بلى، احتمالش را مى‌دادم. همچنين خجالت باعث شده كه مطلب را فاش نكنم و فقط به عيال برادرم گفتم. و اگر پدرم مهريه را بخشيده، از خودش اين عمل را كرده و به من خبر نداده و من مهرم را نبخشيده‌ام».

حالا بيان بفرماييد نسبت به مهريه و شيربهاى پرداخت شده تكليف چيست؟

در ضمن شيربها چيزى است كه در محل مرسوم است و به پدر زوجه مى‌بخشند به داعى كمك به خرج عروسى و تهيه جهيزيه از براى دخترش. و فرض اين است كه عين پول يا خرج شده و يا تبديل به جهيزيه شده است.