بسمه تعالى خدمت برادر محترم، پس از عرض سلام، برادر، از شما خواهش مى‌كنم جواب مسأله‌اى را كه مطرح مى‌كنم، به طور كامل براى من بنويسيد: حدود نه سال پيش مردى مرا صيغه كرد؛ البته اين صيغه، دائمى بود و مى‌گفت كه بعد عقد مى‌كنم و در موقع صيغه، ما شهودى نداشتيم و بعد از چند ماه، اين مرد بناى ناسازگارى گذاشت و به من خرجى نمى‌داد و مى‌گفت: مى‌گذارم و مى‌روم و بعد از شش ماه بى‌خبر گذاشت و رفت و من نه مدركى از او داشتم و نه آدرسى داشتم و هيچ يك از اقوامش را هم به من معرفى نكرد و ديگر خبرى هم از او نشد و ضمناً در آن موقع من حامله بودم و بعد كه بچه به دنيا آمد، چون شناسنامه نداشت و من هم خرجى نداشتم، بچه را به پرورشگاه گذاشتم. بعد از دو سال، يكى از اقوام من او را ديده بود و به كلانترى برد و آن‌جا به دست پاسبان آن‌جا سپرده بود كه نگهدارند و بعد آمد تا مرا ببرد. وقتى رفتيم به كلانترى، ديديم او را آزاد كرده بودند. وقتى از پاسبان پرسيديم و شاكى شديم، گفت كه آن مرد گفته كه او زن من نبوده و اين‌ها دروغ مى‌گويند و من اين‌را نمى‌شناسم و بالاخره با حقّه فرار كرده بود. در ضمن، به آن فاميل ما هم اين‌را گفته بود كه من اين زن را نمى‌شناسم و او زن من نبوده و حاشا كرده بود و بعد از چند وقت هم يكى از همسايه‌ها را ديده بود و همين را گفته بود كه او زن من نبوده و من او را نمى‌شناسم و دوباره حاشا كرده بود و من بلاتكليف مانده بودم؛ تا اين‌كه از آقايى اين مسأله را پرسيدم. ايشان گفت كه اين صيغه باطل شده؛ چون متاركه كرده و خرجى نداده، خود به خود باطل مى‌شود و من هم شوهر كردم. اكنون مدت دو سال است كه شوهر كرده‌ام و حالا دوباره به شك و ترديد افتاده‌ام و برايم مسأله‌اى شده؛ با دفتر امام در تهران، تلفنى تماس گرفتم و پرسيدم؛ آن‌جا گفتند كه شما حق اين‌كه شوهر بكنيد نداشتيد و بايد طلاق بگيريد و در آن خانه حرام است بمانيد و بعد به ما گفتند: اگر شما به دفتر امام در قم نامه بنويسيد بهتر است و مسأله شما را جواب مى‌دهند. حالا از شما خواهش مى‌كنم هرچه زودتر جواب اين نامه را بدهيد و مرا از نگرانى در بياوريد. متشكرم