

2. در باب مسائل مربوط به نماز مسافر، به دو مسأله بر مىخوريم: يكى اينكه بايد رفت و برگشتمان از وطن، هشت فرسخ شود تا حكم مسافر پيدا كنيم و ديگر اينكه اگر آن مقدار از شهر دور شويم كه ديگر ديوارهاى شهر را نبينيم و صداى اذان شهر را نشنويم، حكم مسافر را پيدا مىكنيم؛ مواقعى امكان دارد پيش بيايد كه اگر از ديد مسأله اولى بنگريم، هنوز حكم مسافر را نداريم؛ ولى اگر مسأله دوم را در نظر بگيريم، حكم مسافر را داريم؛ مثلاً به اندازۀ دوازده كيلومتر كه از وطنمان خارج شويم، ديگر ديوارهاى شهر را نمىبينيم و صداى اذان را نمىشنويم؛ وظيفه چيست؟
۱. بسمه تعالى، نتيجۀ دو مسأله فوق اين است كه كسى كه به قصد هشت فرسخ از وطن بيرون رود ـ كه مبدأ هشت فرسخ آخر شهر است ـ وقتى به حدى رسيد كه ديوارها را نمىبيند و صداى اذان را نمىشنود، نمازش را شكسته بخواند و منافاتى در بين نيست.