یک روز استاندار کربلا به منزل امام وارد شد در میان همه طلاب و کسانى که کارى داشتند در بیرونى امام نشست. اما هیچکس به او اعتنایى نکرد. ناچار شد پیشخدمت بیرونى امام را که مشهدى عوض نام داشت صدا کرده، خود را معرفى نماید و بگوید که به امام برسانید با ایشان کارى دارم. او هم پیام را به امام رسانید و از طرف ایشان پاسخ آورد که امام فرموده‌اند: «من با شما کارى ندارم». و این در حالى بود که در نجف که یکى از شهرهاى استان کربلا بود کسى جرات نداشت کوچکترین بى‌اعتنایى حتى نسبت به یک مامور عادى بعثى بکند. استاندار ناچار شد دست به حیله‌اى بزند لذا به مشهدى عوض گفت من مساله شرعى دارم. امام پاسخ دادند، به او بگویید بنویسد، جواب بدهم. استاندار، ذلیل و درمانده شد ولى دست‌بردار نبود چون مى‌خواست موضع امام را در قبال این شهادتها شهادت تعدادى از روحانیون مجاهد عراقى. بداند. لذا منتظر نشست تا امام به بیرونى بیایند و براى نماز بروند چون امام نیم ساعت مانده به اذان به بیرونى تشریف مى‌آوردند و مى‌نشستند، تا امام به بیرونى آمدند او از فرصت استفاده کرده گفت: آقاى حسن‌البکر به شما سلام مى‌رساند و احوال شما را جویاست و منتظر اوامر جنابعالى است. امام رو کردند به یک شیخ لبنانى و به او گفتند: «آقا شما به ایشان بگویید از منزل من برود بیرون». آن شیخ هم خیلى تعجب کرد؛ چون کسى جرات نداشت حتى به یک پلیس معمولى این حرف را بزند چه برسد به استاندار که شخصیت درجه اول سیاسى کربلا بود. آن شیخ هم که مى‌ترسید، دست‌پاچه شد و به استاندار گفت: آقا از شما تشکر مى‌کنند!! امام با عصبانیت رو به آن شیخ کرده فرمودند: «من مى‌دانم تو دارى چه ترجمه مى‌کنى. بهش بگو از خانه من برود بیرون». وقتى که آن شیخ ترسیدترجمه کند، امام با‌حال غضب پا شدند و به طرف مسجد حرکت کردند. استاندار کربلا ناچار شد در خیابان دنبال امام راه بیفتد و در مسیر دست امام را بگیرد که به او توضیح بدهد ولى امام با عصبانیت دستشان را کشیدند و به حرکت خود ادامه دادند. این برخورد امام در آن جو خفقان و رعبى که بعثى‌ها ایجاد کرده بودند، شجاعت عجیبى در طلاب ایجاد مى‌کرد. . موسوى اردبیلى ابرکوهى، مرتضى؛ مصاحبه مولف.