یکی از دوستان همشاگردی امام می‌گفت: وقتی با امام از خمین به اراک آمدیم،‌ استاد که درس می‌گفت امام همینکه گوش می‌کردند کافی بود. نه مطالعه می‌کردند نه‌ مباحثه. دیگران به سر و کلۀ هم می‌زدند که درس یاد بگیرند. وقتی امام فردا وارد کلاس‌ درس می‌شدند از همه بهتر درس را می‌دانستند. ایشان تا این حد دارای استعداد قوی و‌ هوش و حافظۀ سرشاری بودند.