امام خیلى صمیمى، خودمانى و مهربان هستند. مخصوصا با مادرمان که از همه جهت احترام ایشان را دارند. رفتار ایشان از زمان طلبگى تاکنون هیچ فرقى نکرده است.از موقعى که به خاطر دارم همین برخوردها را با ما داشته‌اند. ما (فرزندانشان) از‌اول نسبت به ایشان احترام خاصى قایل بودیم و مقید بودیم که کارى خلاف میل ایشان‌انجام ندهیم. هم اکنون نیز امام با ما چنین رفتارى دارند و با این همه گرفتاریهاى سیاسى و اجتماعى، ایشان هیچ فاصله‌اى با خانواده نگرفته‌اند. الآن مثل گذشته به خدمتشان مى‌رویم و در موقع خداحافظى، مثل اکثر پدرهاى مقید، دعا به گوشمان مى‌خوانند. . مصطفوى، فریده؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 141.