در پاریس روزى که فرداى آن قرار بود به تهران حرکت کنیم امام به همه افرادى که در اقامتگاه بودند فرمودند شب به محل سکونت ایشان بیایند. حدود 20 نفر بودیم که به خدمت ایشان رفتیم. امام نصیحتى و دعایى کردند و بعد از اظهار قدردانى، فرمودند: «شما با این هواپیما همراه من نباشید، چون احساس خطر هست. بگذارید این خطر تنها براى من باشد.» در حالتى شورانگیز همه به گریه افتادند و گفتند: جان ناقابل ما فداى اسلام و انقلاب، اجازه دهید در خدمت شما باشیم. در میان ما یک راننده اهل گرمسار بود که از دست ساواک و ظلم رژیم فرارى شده و به پاریس خدمت امام آمده بود. این مرد چنان به شدت مى‌گریست و تقاضاى همراهى امام را داشت که به حالت بیهوشى افتاد. امام متاثر شدند و اجازه دادند که او همراه ایشان باشد. . حدیده‌چى، مرضیه؛ آرشیو واحد خاطرات.