مرحوم حاج سیدرضا تفرشی از علمای تهران که چند سال پیش رحلت نمود نقل می‌‌کرد که در زمان جوانی امام، ایشان و آقا عبدالله تهرانی (حاج آقا عبدالله آل آقا تهرانی از دوستان صمیمی و دیرین امام) و سیدی که نامش را فراموش کرده‌ام روزهای جمعه در قم می‌‌رفتند به زمینهای خاک فرج و پیاده‌روی و توپ بازی می‌‌کردند. آن مرحوم می‌‌گفت: روزی در خدمت مرحوم آیت‌الله حاج شیخ عبدالکریم حائری بودم، مرد کشاورزی آمد و شکایت کرد که چند نفر طلبه روزهای جمعه می‌‌آیند توی زمین من و غله‌های مرا پامال می‌‌کنند. مرحوم حاج شیخ به حاج میرزا مهدی بروجردی سرپرست مدرسۀ فیضیه گفت ببینید این طلاب کیستند که غله این بنده خدا را پامال می‌‌کنند. حاج میرزا مهدی خبر داد که کار آقا روح‌الله خمینی و آقا عبدالله تهرانی و آقا سید... است. حاج شیخ فرستاد هر سه را حاضر کردند، وقتی آمدند و سلام کردند و نشستند، حاج شیخ فرمودند: عزیزم آقا روح‌الله این بنده خدا چه می‌‌گوید؟ قضیه چیست؟ آقا روح‌الله خمینی گفت ما به کشت و زرع و غله ایشان کاری نداریم، مگر نمی‌دانیم مال مسلمان است و باید رعایت شود. ما روزهای جمعه می‌‌رویم زمینهای خاک فرج و برای هم توپ می‌‌اندازیم. گاهی توپ ما می‌‌رود توی غله و با احتیاط می‌‌رویم و آن را می‌‌آوریم، همین. از این به بعد سعی بیشتر می‌‌کنیم. صاحب غله هم که آنها را ندیده بود و تصور می‌‌کرد این طلاب عمداً اقدام به این کار می‌‌کرده‌اند، و مخصوصاً آقا روح‌الله خمینی را دید که چگونه حاج شیخ با لطف خاصی با وی سخن می‌‌گوید گفت اگر چنین است من عرضی ندارم. مرحوم حاج شیخ هم سفارش بیشتر کرد. مرحوم تفرشی می‌‌گفت آن مرد رفت حاج شیخ هم آنها را از آن کار منع نکرد و فقط گفت آقا روح‌الله! عزیزم سعی کن ضرری به مال مردم نرسد، و ایشان هم گفت چشم! در این وقت سید... گفت آقا من از آقا روح‌الله شکایت دارم. حاج شیخ فرمود چه شکایتی؟ سید... گفت: آقا روح‌الله هر وقت توپ می‌‌زند سعی دارد بزند به صورت من، طوری که دو سه بار تا حالا به دماغم خورده و خون‌ دماغ شده‌ام! حاج شیخ در حالی که تبسم می‌‌کرد گفت: آقا روح‌الله! عزیزم مواظب باش دوستانت اذیت نشوند و شکایت نداشته باشند آقا روح‌الله گفت: آقا من قصدی ندارم، وقتی توپ را پرت می‌‌کنم بس که دماغ این آقا بزرگ است توپ به آن می‌‌خورد، تقصیر من نیست! از این گفته: ‌حاج شیخ و ما و حضار و خود سید خندیدیم. به دنبال آن هر سه برخاستند و رفتند. . پیشین – ص 53.