یک روز یکی از خدمتکاران منزل امام به منزل من مراجعه کرد و گفت: امام با‌ شما کار دارند. وقتی وارد اطاق ایشان شدم، دیدم یکی از ملازمین بیتِ یکی از مراجع‌ در خدمت ایشان است. تا من وارد شدم او خداحافظی کرد و رفت. نگاه کردم، دیدم‌ دو دفتر که در آن موقع اسامی طلاب را برای شهریه در آنها می‌نوشتند خدمت امام است. امام‌ مرا دید. فرمود: «فلانی، به من فشار آورده‌اند که باید شهریه بدهم؛ شما‌ نامهایی را که توی این دفتر (یکی از آن دو دفتر قدیمیتر می‌نمود) که مال بیت فلانی‌ است (معلوم شد آن فرد که در خدمت امام آمده، این دفتر را از طرف یکی از مراجع به‌ امام داده بود) در این دفترچه بنویسیدو خط کشی کنید.» گفتم: اطاعت. من هم که‌ طلبه بودم دفتر را بردم که بنویسم. امام مواظب بودند که وقت طلبگی ما صرف این‌ امور نشود. لذا فرمودند: «هر وقت فرصت پیدا کردی، مشغول شو.» شبها مشغول‌ نوشتن بودم. شب سوم همان خدمتکار دوباره آمد و گفت: امام فرموده بیا. رفتم. قدری‌ از شب گذشته بود. امام فرمودند: «دفتر را به کجا رساندی؟» گفتم: آقا به حرف «ی»‌ رسیده‌ام. فرمودند: «پس دیگر تمام است.» گفتم: بله. فرمودند: «می‌‌خواستم از شما‌ بخواهم که شما قبول کنید شهریه طلاب را تقسیم کنید.» عرض کردم اگر امر است من‌ اطاعت می‌کنم، ولی اگر به اختیار من باشد، من عرض می‌کنم عرضه پرداختن شهریه را‌ ندارم. امام فرمودند: «می‌دانم شأن شما بالاتر است، ولی با دوستان که مشورت کردم که‌ چه کسی از طرف من شهریه بدهد، همه گفتند: محمدی شهریه بدهد. آقای صانعی‌ که دم در اطاق سرپا ایستاده بود، خطاب به من گفت: فلانی، آقا فرموده. تا این را‌ گفت، امام با تندی به او گفتند: «نخیر، ایشان خودشان مختار هستند؛ الزامی در کار‌ نیست.» بعد فرمودند: «یک ماه اگر شما شهریه می‌دادید تا فکری بکنم، خوب بود.»‌ عرض کردم: آقا! تمرد نمی‌کنم. این کار از طاقت من بیرون است. فرمودند: «چه کسی‌ را پیشنهاد می‌کنی؟» نام یکی از آقایان را بردم؛ امام با فراست خاصی که داشتند تا نام‌ او را شنیدند، فرمودند: «او آدم تندی است. شهریه را باید کسی بدهد که خیلی ملایم‌ باشد».