

آقا در آن 10 روز بیماریشان خیلى درد کشیدند. بعضى اوقات مىدیدیم که اشک در چشمانشان است. یک بار خانم گفتند: آقا، چى مىخواهید؟ امام پاسخ دادند: «مرگ مىخواهم». دکترها مىگفتند که درد امام کشنده است، ولى متعجب بودند که ایشان اینهمه صبورى به خرج مىدادند. شب آخر، ما براى امام غذا بردیم. دکترها به ما گفته بودند که لقمههایشان را بشماریم تا معلوم شود چقدر غذا در معدهشان هست. ما لقمهها را شمردیم دیدیم 5 قاشق چایخورى شد که دو قاشق آخر را هم به اصرار به ایشان دادیم. بعد برایشان آب میوه بردیم. گفتند: «نمىخورم» من گفتم: شما که این آب میوه را دوست داشتید، به من گفتند: «تو را هم یک زمانى خیلى دوست داشتم!» . اشراقى، زهرا؛ پابهپاى آفتاب؛ ج 1، ص 201.