وارد اتاق امام که مى‌شدى، انگار وارد بهشت شده‌اى چون بوى عطر مى‌دهد. به خاطر اینکه آقا روزى چند بار ادوکلن و عطر استفاده مى‌کنند. گاهى ما در منزل که کار آشپزخانه را انجام مى‌دادیم بعد که مى‌رفتیم خدمت امام، وقتى مى‌نشستیم سرشان را برمى‌گرداندند و مى‌گفتند: «ناهار فلان خورشت را دارید؟» غیرمستقیم مى‌خواستند بگویند که بوى سبزى مى‌دهى. البته هیچوقت چیزى به ما نمى‌گفتند. حتى من یک دفعه گفتم، شما چقدر باید ما را تحمل کنید. نمى‌خواستند خلاف بگویند، لذا گفتند: «خوب تحمل مى‌کنم». . مصطفوى، زهرا؛ پابه‌پاى آفتاب (چاپ جدید)؛ ج 1، ص 192.