حدود سالهاى 31 و 33 مرحوم پدرم به بیمارى سختى مبتلا شد و دکتر معالج تقریبا از بهبودى ایشان مایوس شده بود و ما به دلیل نبودن امکانات بیشتر و دسترسى به دکترهاى دیگر در شدت ناراحتى و نگرانى از وضع ایشان به سر مى‌بردیم؛ تا اینکه نیمه‌شبى درب خانه ما به صدا در آمد در را که باز کردیم امام را با دکتر مدرسى دیدم که در آن وقت مهمترین دکتر قم بود. فورا از حال پدرم پرسیدند و با راهنمایى حقیر وارد منزل شدند. در تمام مدتى که دکتر پدرم را معالجه مى‌کرد که در حالتى شبیه اغما بود، امام دم در ایستاده بودند و به پدرم مى‌نگریستند معلوم شد خطر رفع شده. امام پس از تفقد زیاد و سوالاتى که از زندگى ما کردند تشریف بردند. فرداى آن روز معلوم شد که عصر روز قبل امام به حجره طلبه‌هاى محلاتى در مدرسه فیضیه رفته و سراغ پدرم را که چند روز ایشان را ندیده بودند گرفته بودند و چون از بیمارى ایشان و نبودن دکتر معالج مورد اعتماد مطلع شده بودند به شدت ناراحت شده و با لحن ملایمى آنها را توبیخ کرده بودند که چرا تا به حال به من اطلاع نداده و فکرى براى ایشان نکرده‌اند، و از همانجا به جستجوى مرحوم دکتر مدرسى پرداخته و همان شب ایشان را به منزل ما آورده بودند. . رسولى محلاتى، هاشم؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 1، ص 26.