

از ژاندارمی که کنار جاده نگهبانی میکرد پرسیدم، منزل آیتالله خمینی کجاست؟ ژاندارم خانهای کوچک و محقر را در آن طرف جاده به من نشان داده و گفت منزل آیتالله آنجاست، از مشاهده آن خانه تعجب کردم چون انتظار نداشتم که مردی چون آیتالله خمینی پیشوای مذهب شیعه در آن خانه محقر زندگی کند. ژاندارم از من نپرسید، که هستم و برای چه، نشانی خانه آیتالله خمینی را از او گرفتهام ولی من خود را معرفی کردم و گفتم خبرنگار مجله هفتگی «پاری مچ» هستم و آمدهام که آیتالله خمینی را ببینم و با او مصاحبه کنم. ژاندارم گفت به خاطر داشته باشید که قبل از ورود به اتاق کفشها را بکنید. ... بعد از کندن کفش وارد اتاقی شدم که عریان بود و تا آن روز اتاقی آن چنان عریان، جز در ساختمانهای تازه ساز که هنوز کسی در آن سکونت نکرده ندیده بودم، یگانه مبل اتاق را یک قطعه فرش تشکیل میداد که بر کف آن گسترده بودند و غیر از آن هیچ چیز در آنجا به نظر نمیرسید و آن اتاق با یک لامپ بدون حباب که در انتهای یک سیم از سقف آویخته شده بود روشن میشد. من خودم را معرفی کردم و کارت خبرنگاریام را نشان دادم و گفتم که آمدهام با امام مصاحبه کنم. مردی مودب و ریشو مرا به نویسنده کتابی معرفی کرد که شرح زندگی امام را نوشته بود. اما من اظهار بیصبری میکردم و گفتم به این جا آمدهام که آیتالله را ببینم، چرا به او اطلاع نمیدهید که برای دیدارش آمدهام. گفتند اکنون موقع نماز است و آیتالله برای نماز خواهند رفت و شما او را خواهید دید. ... او آهسته قدم برمیداشت و من که برای اولین بار وی را از نزدیک میدیدم خیلی تحت تأثیر وقار و طمأنینه او قرار گرفتم. او فقط یک لحظه مرا نگریست و نگاه او به قدر یک ثانیه روی من متوقف شد و در همان یک ثانیه من تکان خوردم و تکان من ناشی از ترس یا تعجب نبود، بلکه یک احساس وصف نکردنی مرا به تکان درآورد... باید بگویم من نه طرفدار آیتالله خمینی هستم نه مخالف او. طرفدار پادشاه ایران یا مخالف وی نیز نمیباشم و خبرنگار تازه کاری هم نیستم که برای اولین بار به یکی از مردان سیاسی معروف برخورد کرده باشم و از روی نداشتن تجربه و خامی تحت تأثیر قرار بگیرم، اما در همان یک نگاه تحت تأثیر این مرد قرار گرفتم... . خبرنگار محله پاری مچ فرانسه – مرزداران – ش 53، ص 38.