احساسات پاک و صمیمانه مردم و امام در حدى بود که در قم و جماران، روزهاى اول کار به جایى رسیدکه بعضى از همسایگان امام از کثرت جمعیت نمى‌توانستند به خانه‌هاى خودشان بروند و بعضى مواقع به وسیله نردبان رفت و آمد مى‌کردند. گاهى که عشایر و مرزنشینان به ملاقات امام مى‌آمدند و مانع ورود آنها به منزل مى‌شدیم. با یک حرکت ما را کنار زده درب را باز مى‌کردند و گاهى مسلح به خدمت امام مى‌رفتند. کار به جایى رسیدکه براى مراعات حال همسایگان، ملاقات عمومى را در مدرسه فیضیه گذاشتیم. در ابتدا تصور مى‌کردیم که هر هفته ملاقات کنندگان کمتر بشوند. اما هر هفته که مى‌گذشت جمعیت به حدى زیاد مى‌شد که کنترل آن امکان‌پذیر نبود. به حدى که یک روز در اثر ازدحام جمعیت چندین نفر زیر دست و پاى مردم مجروح و یک نفر شهید شد. امام به مجرد شنیدن این حادثه به حدى نگران شدند که فرمودند: دیگر به فیضیه نمى‌آیم. . انصارى کرمانى، محمدعلى؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 2، ص 78.