بعد از درگذشت مرحوم آیت‌الله حکیم، شب از بلندگوها اعلام کردند که آقای‌ حکیم فوت کرده است. چون فصل تابستان بود آن شب امام پشت بام بودند. یکی از‌ برادران گفت متوجه شدم صدای گریه می‌آمد و دیدیم که امام نشسته و گریه می‌کند. روز‌ بعد امام فرمودند همه را جمع کنید و به آنها بگویید در هیچ مجلسی شما حق ندارید از‌ من دفاع کنید و اسم مرا بیاورید، گرچه سیلی به گوش مصطفی بزنند و اگر به من بد‌ بگویند باز شما چیزی نگویید. امام به ما اینطور فرمودند حتی حاضر نبودند برای مرجعیت‌ ایشان تبلیغ بشود و در همان ایام افرادی از موصل و کرکوک خدمت امام می‌آمدند و‌ می‌گفتند ما از چه کسی تقلید کنیم؟ ایشان می‌فرمود از چه کسی تقلید می‌کردید؟ آنها‌ می‌گفتند از آقای حکیم. امام می‌گفتند: «به رأی آقای حکیم باقی باشید» این خیلی‌ عظمت می‌خواهد که اشخاصی پیش یک مرجع بیایند و آن مرجع اینگونه بگوید.