پس از رحلت حضرت آیت‌الله بروجردی، روزی در خدمت امام، به تهران می‌رفتیم‌ که ایشان فرمودند: «در سفری که به نجف اشرف مشرف شدم، در جلسه‌ای که حضرات‌ آقایان علما شرکت داشتند، پیشنهاد دادم که برای زعامت حوزه‌های علمیه و مرجعیت‌ شیعه، پس از مرحوم آیت‌الله سیدابوالحسن اصفهانی، آیت‌الله بروجردی را به نجف‌ دعوت کنید تا درس و بحث را شروع کند. در آن جلسه گفتم این پیشنهاد را به دو جهت‌ ارائه می‌کنم: 1 ـ اینکه حضرت ایشان اثباتاً اعلم هستند. 2ـ مردی است اجتماعی و برای مرجعیت و حفظ کیان حوزه‌های علمیه،‌ شایسته‌ترین فردی است که می‌توان روی او حساب کرد. مدتی که از این جلسه گذشت، یکی از آقایان به من گفت که آقایان حاضر در‌ جلسه گفتند: حاج آقا روح‌الله حوزه نجف را نمی‌شناسند. در این حوزه عالمان‌ برگزیده‌ای هستند. گفتم: از قول من به آن آقایان بگویید که شما متوجه حرف من‌ نشده‌اید. من گفتم فردی است اجتماعی؛ اجتماعی بودن غیر از اعلمیت است و این‌ مطلب جای انکار نیست. همچنین گفتم حضرت آقای بروجردی در مقام اثبات اعلم‌ است. البته منافاتی ندارد که دیگر آقایان ثبوتاً اعلم باشند؛ گر چه ایشان ثبوتاً هم اعلم‌ هستند».