امام اگر احراز مى‌کردند طلبه‌اى زحمتکش است و درس مى‌خواند. خیلى براى او احترام قائل بودند. در ایام طلبگى در قم به بیمارى سختى دچار شدم. آن مقدار که امام در مدت بیمارى به من مهربانى کردند و از من مراقبت فرمودند، به جد اطهرم سوگند اگر پدرم در قم بود، این مقدار از من مراقبت نمى‌کرد. این تنها به لحاظ این بود که من طلبه‌اى بودم غریب و در قم درس مى‌خواندم. روحیه شاگردپرورى و غریب نوازى ایشان موجب شده بود که از من مراقبت کنند. . زنجانى، عزالدین؛ حوزه؛ ش 32، ص 73.