

یک روز عصر که من رفتم پیش امام، ایشان گفتند: «میدانی امروز چه پیش آمد؟» گفتم: «چی؟» گفتند: «من یک اشتباهی کردم؛ نه یک اشتباه چند تا اشتباه.» گفتم: «چطور؟» گفتند: «من خوابیده بودم _ البته ایشان میخواستند به صورت داستان اشتباهشان را برای من تعریف کنند اما من از لابلای آن چیزهایی را یاد گرفتم و آن اهمیت به نماز اول وقت بود _ آقا گفتند: پیش از ظهر یک مرتبه از خواب پریدم، گفتم: که ای داد، نماز من رفت و من خواب ماندم. چرا اینجوری شد؟ با عجله بلند شدم و گفتم که مهرم که اینجا نیست _ ایشان مهرشان را روی شوفاژ میگذارند برای اینکه اگر آن عرق پیشانی روی مهر اثری میگذارد آن اثر از بین برود ـ دیدم نمیرسم به اینکه بروم از اون اتاق مهر را بیاورم به خودم گفتم، نه، عیب ندارد با کاغذ میخوانم ـ که وقت نماز دیرتر از این نشود _ بعد یک مرتبه یادم افتاد که از طرف دیگر من که برای ناهار نمیتوانم بروم آنها نگران میشوند با عجله از اطاق بیرون آمدم که آنها را خبر کنم. نمیدانی چقدر ناراحت بودم. نمازم رفته بود و وقت نکرده بودم خبر بدهم. از اطاق آمدم بیرون برخورد کردم به خانم احمد آقا. به ایشان گفتم من خواب ماندم امروز. دیدم ایشان گفتند نه، مگر الآن ساعت چند است؟ گفتم ساعت دوازده و نیم ظهر است گفتند: نه این جور نیست نگاه به ساعت کردم دیدم یازده و نیم است من اشتباهاً خیال میکردم که دوازده و نیم است. پیش خودم خیال میکردم که چون طبق وقت حالا باید ناهار را بخورم و آنها منتظرم میمانند با نمازم چه کنم». ـ زهرا مصطفوی - پا به پای آفتاب - چاپ جدید - ج 1 - ص 197.