در یکى از آن روزها که نوبت شستن ظروف به عهده من بود، احساس خستگى مى‌کردم و از خواهر خود خواستم که به جاى من آن مسئولیت را انجام دهد. او ابا کرد. نزدیک ظهر، وقت نماز حضرت امام بود. ایشان براى تجدید وضو رفته بودند که به علت طولانى شدن غیبتشان نگران شده و به جستجویشان به آشپزخانه سر زدم. ناگاه متوجه شدم که امام تمام ظروف را شسته‌اند و فرمودند: «سخن تو را شنیدم و احساس کردم نوبت من است». من از خجالت و شرم، تنها توانستم تشکر کنم. . اشراقى، نعیمه؛ ندا؛ ش 1، ص 62.