وقتی امام به مدرسۀ فیضیه تشریف می‌‌آوردند و یا در مجامع دینی که به مناسبتهایی تشکیل می‌‌شد شرکت می‌‌کردند، رفتارشان طوری انسان را جلب می‌‌کرد که آدم دلش می‌‌خواست همیشه به ایشان نگاه کند. ایشان چنین حالتی داشتند. روحانیت خاصی داشتند که اگر کسی هم با ایشان آشنا نبود، در همان برخوردهای اول این روحانیت را احساس می‌‌کرد. . آیت‌الله محمد امامی کاشانی، پا به پای آفتاب (جدید)، ج 3، ص 251.