بعد از فوت آیت‌الله حکیم، به عنوان عرض تسلیت خدمت آقا سیدیوسف حکیم،‌ فرزند ایشان، به نجف مشرف شدم. شبی که می‌خواستم فردایش برگردم، شب عید‌ غدیر بود. خدمت امام برای خداحافظی رفتم. وقتی وارد اتاق امام شدم دیدم در این‌ اتاق که سرتاسرش از چراغهای سفید کوچک بود، یک چراغ تقریباً شصت ولتی بالای‌ میز امام آویزان است که ایشان برای مطالعه به همین یک چراغ اکتفا کرده بودند. سلام‌ کردم دستشان را بوسیدم و گفتم: آقا امشب چه شبی است؟ فرمودند: «شب عید غدیر است». گفتم: امشب یک همچو شب بزرگی است. مردم همه از شما متوقع هستند که‌ در بیرونی تشریف داشته باشید و آنها دستبوسی بکنند و لااقل یک شب اظهار فرح و‌ سروری بشود و شما اینجا نشسته‌اید در حالی که جماعتی در بیرونی منتظر قدم مبارک‌ شما هستند. امام با ناراحتی فرمودند: «فلانی شما هم چنین می‌گویید؟» گفتم: آقا مگر‌ امشب شب عید غدیر نیست؟ شما حتی چراغی هم در حجره‌تان روشن نکرده‌اید. امام‌ فرمودند: «می‌دانی ما کی را از دست داده‌ایم؟ ما حکیم را از دست داده‌ایم. اقلاً تا یک‌ سال نباید احترام این شخصیت را حفظ کرد؟ ما فرح و سرور داریم؟ بعد از رفتن آقای‌ حکیم ما دیگر باید خوشحالی داشته باشیم؟» من شرمنده شدم و گفتم: آقا ببخشید.‌ من خودم هم برای تسلیت آمده بودم اینجا. نمی‌دانستم شما تا این حد دقت دارید.‌ امام فرمودند: «بر همه واجب است که این بزرگوار را احترام کنند.»