

شبى که فردایش فرودگاه را بستند، قرار بود بختیار اعلامیهاى را در رادیو بخواند چون چند نفر از اعضاى شوراى انقلاب با بختیار سوابق دوستى و شاید هم تا حدودى رودربایستى داشتند، اعلامیه را به شوراى انقلاب فرستادند تا ببینند که آیا شورا با آن موافق است یا نه. البته آن روز شاید اسم شوراى انقلاب هنوز به این جمع اطلاق نمیشد. اما میدانستند که شورایی وجود دارد. البته از اینکه چه کسانى مجموعه شورا را تشکیل میدهند اطلاعى نداشتند همین قدر میدانستند که عدهاى با امام در تماس هستند. بارزترین آنها شهید بهشتى، شهید مطهرى و برخى دیگر از برادرانمان مثل آقاى هاشمی و شهید باهنر بودند. اینها از جمله کسانى بودند که شخصاً در خصوص مسائل مربوط به تظاهرات و غیره با امام ارتباط داشتند. آن شب یکى از همان آقایان که با گروه بختیار ارتباط داشت، اعلامیه بختیار را آورد. در آن اعلامیه ذکر شده بود که بختیار میخواهد براى پارهاى مذاکرات با آیتالله خمینى به پاریس برود و امام نیز با این اعلامیه موافقت کردهاند. این موضوع براى ما غیر قابل تصور بود. چگونه ممکن بود که امام ملاقات با بختیار را به این سادگى قبول کنند!؟ ما از قبل میدانستیم که شرط دخول براى زیارت امام، استعفا از تمام مقامات و حتى بالاتر از آن تبرى جستن از نظام پادشاهى و این قبیل چیزهاست. به همین دلیل برایمان تصورناپذیر بود که بختیار با متنى چنین بىرمق و ضعیف، اجازه رسیدن به حضور امام را دریافت کرده باشد اما آن که اعلامیه را آورده بود، خودش از اعضاى شورا بود و اظهار میکرد که تحقیقاً این کار انجام گرفته است. در ابتدا، هنگامی که اعلامیه را آوردند، شهید بهشتى در جلسه حاضر نبود. پیش از ورود او شهید مطهرى یکى از عبارات اعلامیه را اصلاح کرد. بعد که شهید بهشتى آمد، اصلاح دیگرى نیز به عمل آمد. در نتیجه تقریباً محتواى اعلامیه عوض شد و آن دو شهید گفتند که اگر عبارات این طور باشد، ممکن است مورد قبول قرار بگیرد. با همه این اوصاف نظر اکثریت جمع این بود که بعید است امام چنین چیزى را بپذیرند. در اثناى بحث یکى از حاضران هم عقیده خودمان گفت که براى حل مشکل بهتر است خودمان تلفنى از پاریس بپرسیم. شهید مطهرى گفت که خودش سؤال میکند و به اتاق مجاور که تلفن در آن بود رفت. پس از مدت کوتاهى آمد و گفت که امام قبول کردهاند. آقاى مطهرى گفته بود که ما این دو جا را اصلاح کردیم قرار شده است که به بختیار بقبولانیم. امام همان متن را قبول کردند و گفتند که براى تغییر اعلامیه اصرار نکنید، فقط کارى کنید که به اخبار ساعت هشت بعدازظهر برسد. ما گفتیم که اقلاً این دو اصلاح باقى بماند. همان ساعت علماى قم و آیتالله منتظرى و همه علمایی که براى استقبال از امام به تهران آمده بودند و در مدرسه علوى اقامت داشتند، جلسهاى برپا کرده بودند. ما هم به جلسه آنها رفتیم. درست به خاطر ندارم، شهید مطهرى یا شهید بهشتى مطلب را به عنوان خبر جدید در آن مجلس خواند که بختیار چنین اعلامیهاى داده است. برادرانى که در آن مجلس بودند، از جمله آیتالله منتظرى، گفتند که: «نه، امام قبول نکرده» و این همان نظر ما بود؛ یعنى ما هم فکر میکردیم این براى امام غیر قابل قبول است. دوستان گفتند که ما با پاریس تماس گرفتیم و امام این را قبول کردهاند اما آقاى منتظرى گفت: من تا خودم با پاریس صحبت نکنم باور نخواهم کرد. بالاخره بر سر این قضیه بگو مگو شد که آیا امام متن جدید اصلاح شده را قبول میکنند یا نه. همه معتقد بودیم که اگر امام متن را قبول کنند کار عجیبى انجام گرفته است. ما تلفن کرده و از این موضوع مطلع بودیم. منتها چون دوستان حاضر در آن جلسه خودشان با پاریس صحبت نکرده بودند، قبول کردن مسأله برایشان مشکل بود. مایل بودند خودشان مستقیماً با پاریس تماس بگیرند. به نظرم آقاى منتظرى تلفن کرد به پاریس و گفت: این را که من میگویم بنویسید و خدمت امام بگوئید و جوابش را به من بدهید. ما به مدرسه رفاه برگشتیم و منتظر جواب امام بودیم. نیمه شب بود که اعلامیه کوتاه ایشان صادر شد امام در آن اعلامیه گفته بودند: نخیر، من به کسى قول ندادهام. بختیار تا استعفا ندهد قبول نمیکنم. » - اختلاف نقل قول شهید مطهرى و آیتالله منتظرى از امام شاید بدین علت باشد كه شهید مطهرى در مكالمه خود با امام به استعفاى بختیار اشاره كرده و امام نیز بدین علت اعلام كردهاند وى را میپذیرد ولى در تماس بعدى چنانچه براى امام بیان شده باشد بختیار صرفاً براى مذاكره میخواهد با امام ملاقات كند با این ملاقات پاسخ منفى دادهاند. فرداى آن شب این مطلب را در روزنامهها نوشتند. . آیتالله خامنهاى - پا به پاى آفتاب – ج 2 - ص 194