کبرى خانم، مسئول پذیرایى از امام رفت مرخصى. چون مسئولیت آقا جورى بود که باید درست رفتار بشود و هیچ چیز فرق نکند، من خیلى ناراحت بودم که آیا مى‌توانم این کار را انجام بدهم یا نمى‌توانم. ما چهار روز مرخصى داریم. کبرى خانم مى‌خواستند چهار روز بروند مرخصى. بعدا مسئولیت گردن من بود. من وقتى رفتم پیش امام، سرشان را بالا کردند و گفتند: «ربابه زحمتت زیاد شده» گفتم: آقاجون، من جونم را مى‌خواهم فدایتان کنم. فقط مى‌خواهم جورى باشد که شما راضى باشید. و روزى هم که کبرى خانم برگشتند من مى‌دانستم، ولى پیش آقا چیزى نگفتم. آب میوه را که بردم آقا گفتند: «ربابه! حالا برو استراحت کن. کبرى خانم تشریف آوردند» گفتم: آقاجون از دست من راضى هستید؟ سرشان را بالا کردند و خندیدند و گفتند: «خوب بودى. من راضى هستم». کتابى که دستشان بود من حواسم بود بروم از دستشان بگیرم. مى‌رفتم دنبالشان بگیرم، به من مى‌گفتند: «نه، من خودم مى‌آورم». ولى من باز هم دنبالشان مى‌رفتم تا دم اتاقشان. من چون با احترام مى‌خواستم بگیرم جلوتر نمى‌رفتم. پشت سر ایشان بودم. همین جور که مى‌رفتم، برگشتند و گفتند: «ربابه، سحرى چیز خوب مى‌خورى؟ اینجا ناراحت نباشى یا بهت بد نگذره» من مى‌گفتم: نه، آقاجون، اینجا منزل شما که به کسى بد نمى‌گذره. همه‌اش حواسش به کارگرش بود. همه‌اش مى‌خواست یه جورى باشد که من راضى باشم. غذاهایى که برایشان مى‌بردم؛ مثلا وقتى سیب را برایشان پوست مى‌کندم یک خورده‌اش زیاد مى‌آمد یا کلا هرچى برایشان مى‌بردم مى‌گفتند: «این براى من تنها نیست‌ها، براى شماها هم هست». . بافقى، ربابه؛ سروش؛ ش 476، ص 21.