مادرم نقل می‌کرد روزی امام کنار باغچه قدم می‌زدند، در باغچه گلهای زیادی بود. خدمت ایشان که رفتم. آقا به من گفتند: «این گل چند روزه است؟» گفتم نمی‌دانم. فرمودند: این گل سه روزه است.» گلهای دیگر را هم نشان داده و گفتند که هر کدام چه موقعی باز شده‌اند و چند روزه هستند. بعد گلها را نامگذاری کردند. به گلی که تازه غنچه کرده بود اشاره کرده و گفتند: «این علی است آن یکی حسن و آن یکی یاسر است. آن گل تویی و آن یکی احمد.» بعد به گل پژمرده‌ای اشاره کرده و گفتند: «این هم منم.» این‌گونه برخوردها نشانگر روح لطیف امام بود که در اشعار عرفانیشان هم آشکار است. . حجة‌الاسلام سید حسن خمینی ـ‌حماسه مقاومت ـ ج 2، ص 128.