امام فقیهی بود که تمام دوره مسائل فقه را دیده است. بررسی تحریرالوسیله این را‌ نشان می‌دهد. ما فقهایی داریم که عبادیات را دیده‌اند، فقهایی داریم که مسائل مالی‌ را دیده‌اند، فقهایی داریم که قضا را دیده‌اند، فقهایی داریم که حدودیات و امثال اینها را دیده‌اند. اما امام دوره فقه را دیده است. کسی اگر این تحریرالوسیله را نگاه کند، بعد‌ جواهر را هم ببیند، جواهر هم یک دور فقه را دارد. یا مثلاً مفتاح‌الکرامه را ببیند‌ می‌فهمد که امام اینها را دیده. دیده، نه به این معنی که تورق کرده، بلکه تأمل کرده،‌ انتخاب کرده، یا حرف آنها را پذیرفته یا حرف آنها را رد کرده، آنجاهایی که نپذیرفته،‌ یعنی مبنایی نپذیرفته؛ امام، یک چنین فقیهی بود.