در بین مراجع موسوم است که برای پاسخ دادن به مسائل شرعی جلسه استفتایی با‌ شرکت چند نفر از فقها تشکیل می‌دهند. بعد از فوت مرحوم آیت‌الله بروجردی همه فقها‌ و علمای بزرگ قم جلسه استفتا داشتند، ولی امام چنین جلسه‌ای نداشت. ما هم طبعاً‌ میل داشتیم که ایشان جلسه استفتا داشته باشند چون یکی از شئون مرجعیت بود، اما‌ می‌دانستیم قبول نمی‌کنند. به امام عرض کردم عده‌ای از فقها و فضلا که در درس آیت‌ الله بروجردی شرکت می‌کردند بعد از ایشان در درس دیگری شرکت نمی‌کنند و تکامل‌ آنها متوقف شده است، اگر اجازه بدهید من اینها را دعوت کنم که هر هفته چند شب‌ بیایند در منزل شما و مسائل و مشکلات فقهی را با آنها در میان بگذارید که بحث کنند‌ و شما هم کمک کنید تا در فقه ورزیده شوند. البته منظور من از این کار تشکیل جلسه‌ استفتا بود ولی اسمش را نبردم تا مبادا امام قبول نکند. امام بعد از خاتمه حرفهایم،‌ نگاهی به من کرد و گفت: «آقای امینی از شما چنین انتظاری را نداشتم. منتظر بودم به‌ من بگویی تو دیگر پیر شده‌ای و مرگت نزدیک شده، به فکر خدا و معاد باش و خودت‌ را اصلاح کن و با نفس اماره‌ات مبارزه کن. حالا آمده‌ای به من این حرفها را می‌زنی.‌ آخر من چه احتیاجی به جلسه استفتا دارم. اگر کسی گاهی مسأله‌ای بپرسد خودم‌ جواب می‌دهم».