امام تمام اعیاد را به ما عیدى مى‌دادند از زمان بچگى. البته به مطابق زمان تغییر کرده و امروز رسیده به سیصد تومان. عیدها به ما سیصد تومان مى‌دهند. نه ما، هر کسى توى خانه باشد، از خانم گرفته تا کارگر توى منزل. مهمان اگر باشد به همه مى‌دهند بچه‌ها صد تومان، بزرگترها سیصد تومان. یادم است وقتى در نجف بودم امام آنجا دو دینار عیدى مى‌دادند. یک روزى که صبح عید بود (یکى از این اعیاد حالا یا مذهبى یا عید بزرگ غیرمذهبى فرق نمى‌کرد) منتظر بودیم ایشان عیدى بدهند. اما امام گفتند: «من امروز عیدى ندارم». گفتیم که چطور شما عیدى ندارید؟ گفتند: «من از پولى که مخصوص خودم باشد و پول شخصى‌ام است به شما عیدى مى‌دهم، حالا پول شخصى ندارم، طبیعتا نمى‌توانم عیدى بدهم». خوب ما که نمى‌توانستیم صرف‌نظر کنیم، قرار بر این شد همشیره بزرگم قرض بدهد به ایشان تا ایشان به ما عیدى بدهند، تا بعد اگر پولى پیدا کردند قرضشان را بدهند. امام گفتند: «شاید پولى پیدا نکردم، اگر پیدا نکردم قرضتان مى‌ماند». ما هم گفتیم: «ان‌شاالله‌ پیدا مى‌کنید و خواهر بزرگم رفت پولى از خودش آورد به آقا قرض داد». ایشان آن را به ما عیدى دادند و بعد هم ایشان قرضشان را ادا کردند. . همان؛ ص 175 و 177.