اوایلى که امام به نجف آمده بودند به دلیل خشکى و گرماى زیاد، خیلى از هواى نجف اذیت مى‌شدند؛ ولى در کوفه که به نجف بسیار نزدیک بود، هوا خیلى بهتر بود، لذا از قدیم علمایى مانند مرحوم آسیدابوالحسن اصفهانى، مرحوم آسیدمحمدکاظم خراسانى حتى کسانى که در زمان خود امام بودند در کوفه منزل داشتند و شب‌ها پس از مغرب به کوفه مى‌رفتند و تا صبح آنجا بودند. اما امام در این هوایى که گاه به 55 درجه حرارت مى‌رسید و حتى بعضى از دوستان مى‌گفتند که علامت دماسنج رفته بالا و به آخر خود رسیده به کوفه نمى‌رفتند. عده‌اى زیاد خدمت ایشان آمدند، از جمله مرحوم آقاى خلخالى، آقاى کلانتر و از طرف بعضى از آقایان مراجع هم کسانى آمدند که امام را راضى کنند ایشان هم، شبها به کوفه بروند. خانه ملکى، خانه اجاره‌اى، از هر نوع آن هم آماده بود. حتى مرحوم آقا‌مصطفى را واسطه کردند که ایشان را راضى کنند. آقاى خلخالى به ما گفت شما که هستید خدمت امام اصرار کنید که بپذیرند. ما هم رفتیم و صحبت کردیم و عرض کردیم، شما براى خودتان تنها نیستید براى همه مسلمانها هستید و از این حرفها، ایشان پس از اینکه صحبتهاى من و دوستان تمام شد. شروع به صحبت کرده و فرمودند: «من خجالت مى‌کشم. الآن خیلى از اشخاص هستند که براى محبت به من و محبت به اسلام یا در زندانهاى رژیم هستند و یا در مناطق سخت با آن آب و هوا تبعید شده‌اند، و تحت شکنجه هم هستند، آن‌وقت من بخواهم به کوفه بروم؟ شما هم اصرار نکنید چون این مطلب شدنى نیست. و این یکى از مطالبى است که من روى آن حساب مى‌کنم و هیچوقت هم این معنا را قبول نمى‌کنم و اصرار زیاد هم نکنید. البته عده زیادى آمده‌اند و گفته‌اند و من تشکر مى‌کنم ولى این طور نیست که من دست از حرفهایم بردارم و روى آن ایستاده‌ام». . خاتم یزدى، عباس؛ آرشیو موسسه.