ایادی مرموزی که در نجف بودند، با واسطه یا بی‌واسطه، پشت سر امام حرفهایی می‌‌زدند و ناسزاهایی می‌‌گفتند. اما ایشان نسبت به هیچکس کوچکترین عکس‌العملی نشان ندادند تا آن روزی که می‌‌خواستند از نجف بروند به آقای رضوانی فرمودند: «اینها ما را خیلی اذیت کردند. اما به رفقای من بگویید که من می‌‌روم، یکوقت اعصابشان متشنج می‌‌شود عکس‌العملی نشان ندهند. » . حجة‌الاسلام والمسلمین محمد سجادی اصفهانی – سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 6 – ص 83