وقتى خبر جنایت مأموران شاه را در مدرسه فیضیه به امام رساندند ایشان بلافاصله تصمیم گرفت به طرف مدرسه فیضیه حرکت کند. روحانیون و مردم حاضر در منزل ایشان که از احتمال گزند به ایشان نگران بودند با قسم دادن، مانع خروج ایشان از منزل شدند. برخى نیز که تصور می‌‌کردند مأموران سپس به منزل امام حمله خواهند کرد درِ منزل امام را بستند. وقتى که ایشان متوجه شد با لحن تندى از آنها پرسید که «به اجازه چه کسى در را بسته‌اید؟» و سپس با ایراد سخنانى در آن شرایط وحشتزا، ضمن افشاى ماهیت ددمنشانه شاه به مردم حاضر، اعتماد به نفس داده و فرمود:... ناراحت و نگران نشوید، مضطرب نگردید. ترس و هراس را از خود دور کنید. شما پیرو پیشوایانى هستید که در برابر مصائب و فجایعى صبر و استقامت کردند که آنچه ما امروز می‌‌بینیم نسبت به آن چیزى نیست. پیشوایان بزرگ ما حوادثى چون روز عاشورا و شب یازدهم محرم را پشت سر گذاشته‌اند و در راه دین خدا یک چنان مصائبى را تحمل کرده‌اند. شما امروز چه می‌گوئید؟ از چه می‌‌ترسید؟ براى چه مضطربید؟ عیب است براى کسانى که ادعاى پیروى از حضرت امیر(ع) و امام حسین(ع) را دارند در برابر این نوع اعمال رسوا و فضاحت‌آمیز دستگاه حاکمه، خود را ببازند. دستگاه حاکمه با ارتکاب این جنایت، خود را رسوا و مفتضح ساخت و ماهیت چنگیزى خود را به خوبى نشان داد. دستگاه جبار با دست زدن به این فاجعه، شکست و نابودى خود را حتمی‌‌ ساخت. ما پیروز شدیم، ما از خدا می‌‌خواستیم که این دستگاه ماهیت خود را بروز دهد و خود را رسوا کند. بزرگان اسلام در راه حفظ اسلام و احکام قرآن کریم کشته شدند، زندان رفتند، فداکاریها کردند تا توانستند اسلام را تا به امروز حفظ کنند و به دست ما برسانند. امروز وظیفه ماست در برابر خطراتى که متوجه اسلام و مسلمین می‌‌باشد براى تحمل هر گونه ناملایمات آماده باشیم تا بتوانیم دست خائنین به اسلام را قطع نمائیم و جلو اعتراض و مطامع آنها را بگیریم. . تحلیلى از نهضت امام خمینى – ج 1 - ص 63