

در ماه شعبان گاهی که شبها پشت در اطاق امام میخوابیدم میدیدم یک ساعت مانده به اذان صبح امام بیدار میشدند و وضو میگرفتند و پس از نماز شب مشغول مناجات شعبانیه میشدند و در این مناجات به قدری گریه میکردند که من که پشت اطاقشان میخوابیدم گاهی با صدای گریه ایشان از خواب بیدار میشدم با اینکه بسیار آرام و آهسته اعمال شب را انجام میدادند تا کسی بیدار نشود. ـ سید رحیم میریان - مصاحبه مولف.