روزهاى اولى بود که امام از پاریس به تهران و از تهران به قم تشریف آورده بودند. محل سکونتشان منزل آیت‌الله‌ یزدى بود. عاشقان امام مجبور بودند از کوچه‌هاى باریک بگذرند. امام هم جلو درب حیاط با قامت زیبایى مى‌ایستادند و با دست به ابراز احساسات مردم در حال عبور پاسخ مى‌فرمودند به امام عرض شد اینگونه ملاقات احتمال خطر است؛ بهتر است لااقل به پشت‌بام تشریف ببرید. قبول فرمودند. یک روز که روى پشت‌بام بر روى صندلى نشسته بودند، یک گروه از ارتشیان به ملاقات آمدند. کسى که فرمانده آنها بود شروع کرد به صحبت کردن، اما مرتب از نابسامانیها سخن مى‌گفت. ما مى‌دیدیم هر لحظه صورت امام درهم کشیده مى‌شود. آخر الامر امام نتوانستند بدگویى از ملت و قواى مسلح را تحمل کنند و با حالت اخم به او فرمودند: «بس کن دیگر!» و سپس از جاى برخاستند و به اظهار احساسات مردم پاسخ داده و به پایین تشریف بردند. . چهل چراغ خاطره؛ ص 57.