امام در شدیدترین لحظات کسالت و در فراز و نشیب‌هایی که در دوران کسالت و بعد از عمل داشتند، مهم‌ترین مسأله‌ای که کاملاً مشهود بود و مدنظر ایشان قرار داشت، فقط انجام عبادت بود. آن هم نه به صورتی که بشود با لغات وصف کرد. فقط دیدنش بزرگترین درس و زیباترین خاطره‌ای است که در ذهن هر شخصی می‌توانست بماند. بسیار عاشقانه و خالصانه که کاملاً مشهود بود. ایشان با وجود خستگی و کسالتی که داشتند تمام آدابی را که می‌خواستند رسماً در مقابل مردم ظاهر بشوند اینها را انجام می‌دادند با یک دقت مشتاقانه. این نکاتی که گفته می‌شود خیلی کمتر از آن چیزی است که آدم دیده است، چون قابل بیان نیست. و در این زمینه حتی در حال خستگی و حالت درد برای ادای نماز شب، در همان ساعاتی که معلوم بود سالها بدنشان آمادگی پیدا کرده است، اطرافیان را صدا می‌کردند تا مقدمات کار را برای انجام نماز شب فراهم کنند. حتی درهمان شبهای بعد از عمل که این موضوع برای ما خیلی تعجب‌آور است که یک شخص با آن کسالت چنین کاری با این همه دقت انجام دهد و این چیزی جز عشق و اخلاق که نهایتش آن حالت جذبه و کشش را ایجاد می‌کند نمی‌تواند باشد و واقعاً پوشیدن آن لباس سفید پاک و گذاشتن عمامه و سایر مقدماتی که گفته شد، اینها همه‌اش هر کدام خاطره‌ای است. کلاً دیدن هر لحظه قیافه ملکوتی امام واقعاً برای ما خاطره است. ـ دكتر منوچهر دوایی - اطلاعات هفتگی - ش 2442 - ص 27.