در ملاقاتى که با چند تن از جانبازان بالاى 70% قطع نخاعى با امام داشتیم. به سر یکایک ما دست کشیدند و صورتمان را بوسیدند. یکى از بچه‌ها آنقدر گریه کرد که او را از اطاق بیرون بردند؛ ولى نمى‌دانم امام به آقاى توسلى چه گفتند که آن جانباز را باز هم به داخل آوردند. در این حال امام حرفى زدند که هیچ‌وقت یادمان نمى‌رود ایشان فرمودند: «من که نمى‌توانم چیزى بگویم، فقط مى‌گویم که خدا اجرتان بدهد.» با شنیدن این عبارات ما دیگر نمى‌توانستیم احساسات خودمان را کنترل بکنیم و مثل باران اشک مى‌ریختیم و به دست امام بوسه مى‌زدیم. قابل توجه این بود که دو تا از برادران قطع نخاع بودند و با وجود این که نمى‌توانستند روى چرخ بنشینند ولى به خاطر عشق به امام مدتى نشستند و درد را تحمل کردند. . رهبران (جانباز) 70%؛ شاهد؛ ش 195، ص 68.