وقتی در سال 42 به نجف مشرف شدم و درس مراجع بزرگ نجف مثل مرحوم‌ آیت‌الله میلانی را هم دیده بودم، معتقد شدم درس امام پخته ترین است. لذا معتقد بودم‌ که بعد از مرحوم آیت‌الله بروجردی ایشان اعلمند. حتی قبل از اینکه قیام و نهضت شروع‌ شود، امام نابغه بودند. از بحث خسته نمی‌شدند. درس که تمام می‌شد معمولاً بعد از‌ درس می‌نشستند و شاگردها می‌رفتند از ایشان سوال می‌کردند. البته بعد از درس دیگر‌ ایشان نه دو زانو بلکه چهار زانو می‌نشستند و عمامه‌شان را روی زانو می‌گذاشتند و‌ آن‌وقت تازه اول بحث بود. تا اشکال وجود داشت ایشان نشسته بودند.